Dwie wiolonczele stoją obok siebie. Ktoś zaczyna grać na jednej. Druga, choć nikt jej nie dotyka, zaczyna cichutko drgać.

My, ludzie, mamy tak samo. Nasze mózgi są zbudowane do tego, żeby się do siebie dostrajać. I w tym dostrojeniu dzieje się coś, czego nie zrobi żadna siła woli. To się nazywa koregulacja.

Jak to wygląda w praktyce? Zgaduję, co się w Tobie dzieje. Ty mówisz „tak” albo „nie”. Nie musisz niczego tłumaczyć, szukać odpowiedzi ani się starać. Wystarczy, że poczujesz, czy trafiłam. A jak nie trafiłam — zgaduję dalej :-))

To praca rozwojowa i towarzysząca. Nie jest terapią, ale terapię wspiera. Jest zaproszeniem, żeby spotkać siebie z odrobinę większą życzliwością — i zobaczyć, co ta życzliwość potrafi.